Gelukkige handdoekdag

Ik weet het, ik ben een dag te laat, maar toch wil ik iedereen nog een happy towel day wensen. En op deze towel+1 dag ben ik tot de vaststelling gekomen dat de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy eigenlijk ook gebruikt kan worden als een handleiding vaderschap voor dummies.

Mijn Eerstgeborene is ondertussen dik 5 maanden. We hebben het tot nog toe allemaal overleefd. De moeder, de vader en de zoon zelf. Iedereen heeft nog alle ledematen en voor zover ik kan inschatten, is de psychische schade tot een minimum beperkt gebleven.

Hoe ons dat gelukt is? Ik heb de voornaamste principes uit de Hitchhiker’s Guide op mijn eigen gezin toegepast.

• DON’T PANIC: De tekst op de cover van hitchhiker’s guide is ook van toepassing in de omgang met kotsende, koorstige babies, moeders met een chronisch slaapgebrek of ingewikkelde babymeubels zonder handleiding.
• De handdoek: De Hitchhiker’s Guide zegt dat je altijd een handdoek moet meenemen.  Als je met een kleine in de weer bent, gaat het niet om zomaar een handdoek. Het gaat dan over de tetradoek. Ik had er voor de geboorte nog nooit van gehoord, maar ineens zijn ze overal. En je kunt er vanalles mee doen. Uitgespuwde melk of kwijl wegvegen, als slabbetje gebruiken, en godbetert zelfs een baby mee afdrogen. Beste toekomstige vader, ga nooit op reis zonder een tetradoek.
• 42: Net zoals 42 het antwoord is op De Ultieme Vraag,  zou 42 ook het antwoord kunnen zijn op elke opvoedkundige kwestie. In een apart bedje slapen of tussen de ouders? Wel of geen borstvoeding en hoelang dan en wanneer begin je dan met groentepap of toch eerst fruitpap? Elk probleem zal bediscussieerd worden door een leger van goedbedoelende grootouders, kind-en-gezinconsulenten, collega’s met en zonder kinderen en andere moeders die in plaats van hun kroost op te voeden heelder dagen op online babyfora rondhangen. En ze spreken elkaar allemaal tegen. Dus, beste toekomstige vader, u past best regel 1 toe, legt regel 2 klaar en doet wat u het beste lijkt.

Dure koffie

We zijn wonderlijke wezens. Met behulp van een onophoudelijke sliert uitvindingen hebben we altijd de wereld kunnen aanpassen aan onze eigen noden. Het drieslagstelsel, de boekdrukkunst, het wiel, de verbrandingsmotor en tinternet. Sinds een jaar of tien is er een nieuwe revolutie. Eentje die mij, archaïsche neurotische oermens, tot wanhoop drijft.

Jaren geleden kocht ik een mooi metalen doosje. Zo’n fake retrodoosje dat ouderwetse betrouwbaarheid moet uitstralen. Er zaten verse speculaasjes in. Ik heb eerst alle speculaasjes in mijn slechte koffie gesopt. Daarna werd het doosje mijn theedoosje. Dat lijkt misschien een triviale stap. Maar het heeft mijn leven gered. Ik zat net op kot. Ik was (naïeve pogingen om een lief op te scharrelen of een vak te leren buiten beschouwing gelaten) op zoek naar mijn eigen zelfstandige plaatsje in de Grote Boze Buitenwereld. Ik deed dat overmoedig en onverschrokken, zoals het een achttienjarige in Leuven betaamt. Toch geeft zo’n doosje houvast aan kleine jongens die net onder moeders vleugels uit zijn. Dus vulde ik het helemaal met verschillende soorten thee. En het was goed. Ik had de keuze uit groene en rode en linde en kamille en munt. Ik kon de meisjes die wel met mij thee wilden drinken, maar niet meer dan dat, een volledig politiek correct assortiment aanbieden. Ik had een systeem.

Plots waren ze daar. Ik denk dat Lipton ermee begonnen is. Die R&D-afdeling kon toch moeilijk hele dagen mijnenveger of patience blijven spelen. Die moesten ook ooit met resultaten komen om een simpel product zo te diversifiëren dat er meer winst kon worden gemaakt. Het piramidevormige theezakje. Het zorgt voor een versere smaak. Het is beter voor je hersenen. Het is beter voor de spijsvertering. Het heeft een positief effect op de wereldvrede. In het begin kon ik de nieuwe zakjes nog negeren. Wat een gek idee, ik neem toch mijn oude vertrouwde rechthoekige theezakjes. Maar langzamerhand namen de piramides de rechthoeken over. En nu, nu heb ik nog de keuze uit plattebuik en groene biothee. Munt of rode bosvruchten of Darjeeling zijn allemaal piramides.

Ondertussen heb ik vrouw en kind. En die theedoos geeft me eigenlijk nog maar bitter weinig houvast bij huilende baby’s en kleurencombinatiekeurende vrouwen. Toch staat ze hier nog steeds in de kast. Met bovenop vele doosjes met piramidevormige theezakjes. En als er nu toch nog mooie vrouwen (allemaal vriendinnen van MijnEngel, dat spreekt) op bezoek komen, dan moet ik met de hele zwik van de keuken naar de living jongleren. Dat is niet mijn keuze. Dat is niet mijn imago. Zo rommelig en labiel.

Ik ben dan maar dure koffie beginnen drinken. Leve de vooruitgang.

Boze Buitenwereld

Ik duw op een belletje. Op de deur van de afdeling hangt een blad. De boze buitenwereld mag enkel binnen van twee tot acht. Iemand kijkt op een schermpje en zorgt ervoor dat de deur vanzelf opengaat. Die iemand houdt de ongeduldigen weg van mijn eerstgeborene.

Als ik twee uur later – de Belangrijke Papieren in de hand – de deur achter me dicht zie gaan, is de lifthal niet meer leeg. Op de Belangrijke Papieren staat dat mijn zoon een zoon is. En dat hij in dit ziekenhuis geboren is op een zondagochtend. De verdieping en de kamer staan er niet bij. Wel dat zijn moeder zijn moeder is. Nu moet ik in een ander Belangrijk Gebouw een nummertje nemen zodat de ambtenaar een stempel kan zetten op het Papier. Dan is mijn zoon mijn zoon. En voor de rest van zijn leven zal elke ambtenaar hem daaraan herinneren.

Het bezoekuur is nog niet begonnen. Toch is het druk in de lifthal. Een groepje Afrikanen wacht ongeduldig. Het zijn trotse mensen. De trotse grootouders haal je er zo uit. En de trotse zussen en broers en hun mannen en vrouwen. Het kleinste nichtje kijkt met grote ogen naar een reusachtige ballon waar ze zelf wel drie keer in kan. ‘Het is een jongen’ staat er op de ballon. Een klein meisje met een grote ballon waarop staat dat het een jongen is. Trots en ongeduldig zal het groepje Afrikanen hier nog een uurtje moeten wachten. Want er hangt een blad op de deur. De boze buitenwereld mag enkel binnen van twee tot acht.

Kassa

Vroeger was het beter. Toen we nog als jager-verzamelaars door grote bossen hosten. We plukten ons eten van de struiken of we groeven een kuil en bleven aan die kuil zitten tot er een groot beest in de kuil viel. En aan het eind van het bos stond geen rolband waar je je dode mammoeten op moest leggen. En moest je niet helemaal terug omdat je vergeten was je zakje met rode bessen te wegen.

Nu is er stress. Heb ik wel alles van mijn winkellijstje? Krijg ik alles in de boodschappentas? Heb ik echt alles van het lijstje? Als ik een zakje vraag, gaat dat dan niet scheuren? En waarom gaat mijn rij aan de kassa het traagst? Wel beste Kerygma, voor dat laatste heb ik een oplossing gevonden. En sindsdien voel ik mij een beter mens. Meer in lijn met mijn eigen innerlijke jager-verzamelaar.

Ik kijk namelijk niet meer naar de lengte van de wachtende rij. Ik kijk enkel naar de madam die aan de kassa zit. En kies de mevrouw tegen wie ik het vriendelijkst kan zijn. En die het vriendelijkst is tegen mij.

Zodra ik echt echt alles van mijn lijstje heb, ga ik de kassa’s af. Mijn voorkeur gaat uit naar de al wat oudere dame met de grijze haren, die -echt waar- altijd lacht en meestal wel een onnozel mopje vertelt. Alsof ze me al jaren kent. Ik zweer het je, zij verandert een rij van zenuwachtige opgefokte yuppies in een geordende verzameling van gelukkige oermensen. Zij alleen. Als ik haar niet onmiddellijk vinden kan, kies ik voor het verlegen Marokkaanse meisje met snor. Zij is vriendelijk, maar een tikkeltje verveeld. Ik zeg haar altijd enthousiast goedendag. In de hoop dat ze wat minder verlegen wordt. Daarna verkies ik nog altijd de klungelende jobstudent die ik gerust moet stellen in plaats van omgekeerd, boven de geblondeerde zuurpruimen.

Als ik aan zo’n kuil moet gaan zitten, zou het nog langer duren voor ik met mijn pot choco thuis zou zijn. Dus kies ook voor het aangename wachten. Ik heb zo al genoeg stress van de moderne mens uit te hangen.

Een blikje met knikkers

Het is nooit stil. Ook ‘s nachts niet. De verpleegster die voorbij sjoefelt. Iemand die op het belletje duwt. De hoest van de man die naast me ligt. Het is net alsof hij een blikje met knikkers heeft ingeslikt. Als hij hoest, dan tinkelt het.

Zaterdagnacht word ik gewekt door het geroefel van zijn lakens en zijn zware ademhaling. Ik duw op het knopje. De verpleegster vloekt zachtjes als ze binnenkomt.
“Wat ging je doen?” vraagt ze luid.
“Ik moet naar het toilet.”
“Maar meneer. Je kan helemaal niet naar het toilet. Je hebt een buisje. En dat vult een zakje. Ga maar weer liggen en probeer te slapen. Kom.”

Op zondag is de hele familie op bezoek. Ze keuvelen over het rapport van zijn kleindochter. En dat het zo warm is buiten. En dat hij binnenkort naar huis mag. Ze praten luid. De man antwoordt steevast dat hij het niet verstaat. Hij valt in slaap. De familie fezelt stilletjes verder. Ik kan hen niet meer horen.

Op maandag zit zijn andere zoon aan het bed. De vader slaapt opnieuw en ademt diep. Bij elke inhaal tinkelt het blikje zachtjes. De dokter wordt erbij gehaald. Ze praten zachtjes. Ik kan ze niet goed verstaan. Iets van 60%, uitgezaaid en niet meer opereren.

Dinsdagochtend word ik in een rolstoel weggebracht voor een scan van mijn rechterlong. Als ik terugkom, is het bed naast me leeg.

De uitzondering

Het Genootschap van het Genot van het Boek las De uitzondering. Bij het lezen van dit boek werd er niemand onrecht aangedaan.

Iben en Malene werken op het Deense centrum voor informatie over volkerenmoord. Ze ontvangen beiden een anonieme dreigmail. Het eerste vermoeden gaat naar de internationaal gezochte Servische massamoordenaar Mirko Zigic. Maar dan gebeuren er nog rare dingen in het kantoor, waardoor de vier vrouwelijke werknemers van het centrum zichzelf en de anderen verdacht maken.

In De uitzondering probeert de Deense auteur Jungersen aan te tonen dat in extreme omstandigheden iedereen een moordenaar kan zijn. De schrijver vertelt om de beurt vanuit het standpunt van de vier vrouwen. In een droge, objectieve stijl lees je hoe elk personage de verdachtmakingen en pesterijen van de ander ervaart. Het nadeel van deze weinig zwierende vertelmethode is dat het honderden pagina’s duurt voordat het boek een beetje vaart en spanning krijgt.

Ondanks het gebrek aan ritme is De uitzondering een geslaagde en ingenieus opgebouwde whodunit. Jungersen laat minutieus de ene pesterij op het andere dramatische voorval volgen en door het wisselende vertelstandpunt word je als lezer gedwongen om elk personage zowel als dader en als slachtoffer af te meten. Tussen de getuigenissen van de vier werknemers door serveert de schrijver (pseudo)wetenschappelijke artikels van Iben en Malene. Deze uitweidingen over beroemde psychologische experimenten en getuigenissen over massamoordenaars zijn het echte vlees aan het stilistisch magere bot. Ze doen je de vraag stellen wat je zelf in tijden van massamoord zou doen. En met die vraag in het achterhoofd wordt het nog moeilijker te oordelen over de vier hoofdpersonages.

De uitzondering is zeker geen pageturner. Daarvoor is het verhaal te uitgesponnen en gewoonweg niet spannend genoeg. Toch heeft Het Genootschap dit boek graag gelezen. Al had het met 300 pagina’s minder ook gekund.

Cupcakes

In het bed ligt een vrouw. Ze kijkt naar de herhaling van een soap. Ze zweet. De ramen kunnen niet open. Alle klinken zijn vervangen door gapende gaten.

Voor de ingang van de afdeling staat een man, zwart maar ook grijs haar, voor de gesloten deur. In zijn linkerhand heeft hij het kleine handje van een trippelend meisje.  De man duwt op het belletje. Een verpleegster opent de deur.
‘Dag meneer Bostoen. En dag Delphine!’ Het meisje kruipt verlegen weg tussen de benen van de man.

Delphine duwt met een bovenkinderlijke inspanning de deur van de kamer open. Ze vliegt meteen op het bed in de armen van de vrouw. Die omhelst haar innig, ook al zitten haar beide polsen in een dik verband.
‘Dag muisje. Ik heb je gemist! Heb je mij ook gemist?’
Delphine antwoordt niet, maar verbergt haar gezicht in de boezem van de vrouw.
‘Hoe is het hier?’ vraagt de man.
De vrouw haalt haar schouders op. ‘Hetzelfde als gisteren.’
‘Is de dokter nog geweest?’
‘Hij komt vanmiddag.’
De vrouw streelt de haren van Delphine. Het meisje gaat rechtop zitten.
‘We hebben gisteren kupkees gemaakt! We hebben er bij voor jou!’ Haar vader geeft haar een plastic doosje.
‘Kijk mama! Ik heb speciaal eentje gemaakt met een pareltje! Als je die opeet, word je vast beter!’

De vrouw geeft haar dochter een kusje op haar hoofd en kijkt afwezig naar haar soap.

http://pinterest.com/search/?q=cupcakes